Vandaag is de lange weg naar mijn rijbewijs eindelijk tot een eind gekomen, ik ben geslaagd voor het praktijk-examen!
De examinator voor het examen was een super relaxte kerel, 10 voor 10 moest ik er zijn en om 5 voor 10 stonden we al buiten. Na wat bravok vragen was het tijd voor de ogen test: "Zie je die rode auto bij het hek? Je bedoelt die witte?! Mankeert niks aan je ogen!"
Ik kreeg een geweldige porto mee met dito oortje waarbij ik alles haarzuiver en zonder storingen kon horen en toen was het tijd om te gaan.
Kort stukje bebouwde kom waarna we meteen de Provinciale weg op gingen, helaas begon het hard te regen en had ik tegenwind, het zicht was niet je van het. Even daarna afslag gepakt naar de IJsselmeerdijk, joepie nog hardere wind en regen, maar ik had mijn snelheid erop aangepast. Daarna door een dorpje wat berucht is om de onoverzichtelijke kronkelwegen (Schellinkhout), waar ze ook nog eens bezig waren met glasvezel aan te leggen......
Na nog een dorp eindelijke de Westfrisia weg op, even snelheid maken, invoegen en lekker doortrekken. Helaas was het plezier van korte duur, ik werd gevraagd de eerste afslag te nemen en onderaan de afrit kreeg ik te horen dat ik terug mocht naar het CBR.
Gevoelsmatig had ik maar 10 minuten gereden en het spookte in mn hoofd dat ik het verkloot had.
Terug bij het CBR kon ik niks aflezen van de gezichten van de examinator èn de instructeur, het was tijd voor koffie zeiden ze en tijd voor een goed gesprek....... Het liep bijna dun door mn broek van de zenuwen.
"Heb je wat in je koffie Daan? Doe maar een scheutje whisky en vier Ritalin erbij....." Nog steeds kon ik niet zien aan de gezichten of het goed of slecht nieuws was, pas bij de eerste slok kwam het hoge woord eruit. Ik had een fantastiche rit gereden volgens de examinator, waarbij ik liet zien dat ik besluitvaardig en veilig aan het verkeer deelnam. De gevoelsmatige tien minuten bleken in werkelijkheid 40 minuten te zijn geweest.
De examinator had tot mijn verbazing geen enkel punt van kritiek, hij wenste mij alle goeds en vooral veel plezier met de motor, nu en in de toekomst.
En toen was het tijd voor de rit terug naar de rijschool, het voelde alsof alle gewicht van mijn schouders af was, wat een opluchting!. Twee stoplichten voor rechtdoor, de instructeur reed rechts en ik kon het niet laten hem links voorbij te sjezen, ik hoorde hem enorm lachen in het oortje, dat was een geweldig moment.
Terug bij rijschool kreeg ik applaus van de mensen van de receptie, dat was hartverwarmend. Helaas nog wel een kleine deceptie, ik moest met de fiets terug... hahaha
Morgen afspraak bij het gemeentehuis, met een beetje geluk heb ik 'm vrijdag dan letterlijk op zak. En dan mag ik mij daarna eindelijk scharen onder de motorrijders. Het was een lange en soms onoverzichtelijke weg, met veel ups en ook veel downs, en zelfs nog een ongeluk, maar nu ligt de toekomst en de horizon open.